Wind of Happiness

Title 1

ดวงหน้ามนที่กำลังหลับตาลงพริ้มด้วยความง่วงงัน นอนคู้ตัวอยู่ใต้ผ้าห่มที่แสนอบอุ่น ใกล้เวลาที่ดวงอาทิตย์จะเผยตัวให้เห็นแก่ชาวโลก ผู้เป็นพี่ลืมตาตื่นขึ้นเพื่อมาเตรียมอาหารให้แก่น้องสาวแต่เช้าด้วยความพิถีพิถันเมื่อเห็นว่าทุกอย่างดูจะเรียบร้อยดีแล้วจึงเดินเข้าไปในห้องนอนเพื่อปลุกน้องของตน

"ตื่นได้แล้วยัยนิด" เสียงปลุกที่แสนจะอ่อนโยนของผู้เป็นพี่เอ่ยขึ้นพร้อมกับมือที่ลูบไล้ไปตามเส้นผมของน้องสาว ผู้เป็นน้องรับรู้ได้ถึงสัมผัสที่อบอุ่นจากพี่สาว นับตั้งแต่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไป เธอต้องอัปเปหิออกจากบ้านของเธอและย้ายเข้าไปอยู่บ้านคุณลุงคุณป้า ซึ่งเปรียบเสมือนบุพการีคนที่สองของเธอ

"โถ่ พี่วีข๋า ขอนิดนอนต่ออีกหน่อยเถอะนะคะ พี่วีสุดสวย" หญิงสาวยังคงหลับตาและส่งเสียงหวานออดอ้อนพี่ไปในเวลาเดียวกัน

"ยัยนิด! ถ้าเธอไม่ยอมลุกนะ พี่จะเอาข้าวเช้าเธอไปทิ้งให้หมากินเลย!" ทันทีที่นิรนาได้ยินพี่สาวของเธอพูดคำว่า ข้าวเช้า เธอก็ดีดตัวลุกขึ้นมาจากเตียงราวกับติดสปริง รีบไปอาบน้ำก่อนที่พี่สาวจะเอาอาหารเช้าจองเธอไปให้หมากิน

"เฮ้อ! น้องสาวฉัน เห็นแก่กินอย่างเดียวจริงๆเลยน้า" ระวีส่ายหน้าอย่างอ่อนใจกับนิสัยน้องสาวของตนก่อนจะเดินเข้าห้องครัวไปเตรียมอาหารให้เรียบร้อยต่อ

"อ้าย! อร่อย! อร่อยมากๆ! อาหารฝีมือพี่วีอร่อยไม่เคยเปลี่ยนเลยนะคะ อร่อยมากๆๆๆๆๆๆ" นิรนาพูดไปพลางกินไปพลาง

"นี่ ยัยนิด เธอหมายความว่าพี่ทำอาหารไม่มีการพัฒนาความอร่อยเลยรึไง" ระวีทำหน้าเบ้เมื่อได้ยินคำชมของน้องสาว ก็จะไม่ให้คิดมาได้ยังไง น้องของเธอชอบพูดประชดอยู่เรื่อยเลยนี่นา

"โถ่ พี่วี นิดน่ะไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซักหน่อย นิดหมายความว่า อาหารที่พี่วีทำอ่ะค่ะ อร่อยไม่ลดลงเลยไงคะ แต่ก็นะ คนแก่ขี้น้อยใจ ชอบคิดมากก็อย่างงี้แหล่ะน้า" หญิงสาวทำหน้าทะเล้นก่อนจะก้มหน้าก้มตากินอย่างไม่สนใจพี่สาวที่ได้ฟังคำพูดของเธอถึงกับมองตาขวาง

"แล้วตกลงเธอจะติดรถพี่ไปเรียนมั้ยเนี่ย" ระวีปิดประตูและสำรวจไปรอบๆเพื่อความเรียบร้อย

"อืม ค่ะ นิดไม่อยากรอรถนานๆ เมื่อยขา อิอิ ขอติดรถไปด้วยคนละกันนะคะ" นิรนาส่งยิ้มกวนๆก่อนจะขึ้นรถ ระวีได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจในน้องสาวของตน

สายลมพัดอ่อนๆผ่านหน้าต่างไม้เก่าๆ เสียงใบไม้ไหวลู่ไปตามลมราวกับเสียงเพลงแสนเศร้าที่ต้องสูญเสีย การพรักพรากจากคนรักของตน ความเจ็บปวดจากการทรยศ ความไว้เนื้อเชื่อใจในมนุษย์ที่ได้หายวับไปเพราะเหตุการณ์เพียงครั้งเดียว ตัวเขาคงต้องอยู่ในความมืดตลอดไป ความมืดที่แวนเจ็บปวดและเดียวดาย หยดน้ำตาที่เหือดแห้ง ความรู้สึกที่จะจมดิ่งลงสู่หุบเหว มันยังวนเวียนอยู่ในสมองของเขา

เสื้อผ้าที่เปื้อนไปด้วยเลือดสีดำ กลิ่นคาวที่ติดไปตามร่างกาย บาดแผลฉกรรจ์จากการต่อสู้ ใบหน้าที่ซีดเซียวและอิดโรยด้วยความอ่อนเพลีย ทำให้เขาหลับไปอย่างไม่รู้ตัว

"คุณเป็นอะไรมากรึเปล่าคะ?" เสียงหวานๆที่ผ่านเข้ามายังโสตประสาททำให้เขาลืมตาขึ้นมา ภาพของคนรักเก่าผู้ซึ่งคอยดูแลเขามาตลอดเวลาได้ปรากฏตรงหน้า จากกำแพงสูงของจิตใจเขาผู้ซึ่งไม่เคยยอมให้ใครผ่านเข้ามาได้ ไม่ยอมเชื่อใจใคร ไม่ยอมทำเพื่อใคร ชีวิตที่มีอยู่เพื่อรอวันตายเท่านั้น! แววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอ คือผู้เดียวที่เขาจะไม่มีวันอาฆาต และเพราะเธอ เขาจึงรักษาสัญญาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไป ถึงแม้จะต้องอยู่เหมือนหมาข้างถนนก็ตาม แค่รอวันที่วิญญาณจะตกนรกหมกไหม้ แค่นั้นเอง...

ดวงตาสีดำขลับมองไปรอบๆห้องด้วยหวังว่าเพื่อนๆซักคนที่จะมาเรียนสาย หากแต่เธอกลับมาที่ห้องเรียนนี้เป็นคนสุดท้าย นับตั้งแต่อาจารย์ประจำห้องออกกฎว่าใครมาคนสุดท้ายต้องอยู่เวรทำความสะอาด เพื่อนๆในห้องต่างพากันมาเรียนแต่เช้า เธอเลยเป็นคนมาเรียนคนสุดท้ายทุกที

"สายอีกแล้วนะนิด อิอิ เธอสายเกิน 5 หนแล้วละมั้งเนี่ย" ปรียดาเพื่อนสนิทของเธอเข้ามากระเซ้า นิรนาทำหน้าง้ำ

"อะร๊าย! เราสายแค่ 3 หนเองนะยัยดา เธออย่ามาตู่ใส่กันสิเว้ย!"

"เออๆ สาย 3 หน แต่แกก็ต้องอยู่ทำเวรแล้วล่ะว่ะ อีกอย่าง วันนี้ฉันขอกลับก่อนละกันนะ อิอิ พอดีเรามีเดทก่าพี่ไปท์น่ะ" ปรียดาหน้าบานเมื่อพูดถึงสุดสวาทขาดใจของเธอ หากแต่รีบกลับทำหน้าปกติเมื่อเห็นเพื่อนของเธอกำลังแยกเขี้ยวเตรียมชำแระเธอ

"กะอีแค่ 3 หนเนี่ยนะ ถ้าแกไม่ไปบอกอาจารย์ ฉันก็ไม่ต้องทำเวรหรอก!"

โบ๊ะ!!! เสียงหนังสือกฎหมายเล่มหนาของอาจารย์ชัยยุทธที่ลงมากลางศีรษะของเธออย่างไม่ปราณี

"แหม คิดจะปิดครูเชียวเหรอนิรนา 3 หนก็เถอะนะ แต่กฏก็ต้องเป็นกฎ เพราะงั้นเย็นนี้อยู่เวรด้วยนะ หึหึหึ" เสียงหัวเราะเบาๆในคอของอาจารย์นั้นทำให้นิรนาถึงกับขนลุกซู่ ปกติเวลาอาจารย์ไม่โกรธก็ดูหล่อดีอยู่หรอก บทโหดขึ้นมา เจ้าพระคุณเอ๊ย นักเรียนถอยกันระนาว หญิงสาวทำหน้าละห้อย (ก็ทั้งเจ็บ แล้วก็ต้องอยู่เย็นด้วยเนี่ยเส่ะ ถ้ากลับไปดูAF ไม่ทันน้า ฮึ่ม ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี T^T)

"เธออ่ะ ทำให้ฉันโดนดุเลยนะ ยัยดา!" เสียงกระซิบจากหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความอับอายและไม่พอใจ

"อ้าว เธอตะโกนดังลั่นทำไมเล่า ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรซักหน่อย บู่!" พูดจบปรียดารีบเดินไปนั่งที่เพราะสายตาของอาจารย์ชัยยุทธที่มองมาทางทั้งสองคน ทำให้นิรนาจำใจเดินตามไปพลางคลำหัวตัวเองป้อยๆ

ชั่วโมงเรียนกฎหมายที่แสนน่าเบื่อผ่านไปอย่างช้าๆ นัยตาของหญิงสาวค่อยๆปิดลง เสียงอาจารย์ชัยยุทธแผ่วเบาจนในที่สุดเหลือเพียงความเงียบงัน บ้านไม้เก่าผุ รอบๆตัวบ้านเป็นป่ารก เสียงลมโชยแผ่วๆราวกับบทเพลงแสนเศร้า หยดน้ำตาไหลออกมาจากดวงตาคู่งามของหญิงสาว ที่ๆเธอคุ้นเคยทั้งๆที่ไม่เคยมาที่นี่แท้ๆ เธอค่อยๆผลักประตูไม้เก่าๆเข้าไปอย่างช้าๆ กลิ่นคาวคลุ้งจนเธอต้องยกมือขึ้นปิดจมูก ชายผู้หนึ่งนั่งไม่ได้สติอยู่ที่มุมมืดของห้องอับๆ ใบหน้าซีดเซียว ร่างกายผ่ายผอม หญิงสาวค่อยๆเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าช้าๆแต่ยังไม่ทันที่จะได้สัมผัส ชายหนุ่มลืมตาเบิกโพลงคว้าคอหญิงสาวอย่างรวดเร็ว ดันเธอจนติดกำแพงดวงตาสีแดงฉานที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิตอ่อนแสงลง เธอกรีดร้องสุดเสียง

"กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!" เพื่อนๆทั้งชั้นสะดุ้งมองมาทางนิรนา

"นิด นิด!" ปรียดาเขย่าร่างกายของหญิงสาว หากแต่เธอกลับไม่ได้สติ อาจารย์ชัยยุทธเข้ามารีบอุ้มเธอไปที่ห้องพยาบาล

"นาซ...เธอมาที่นี่ได้ยังไง..." เสียงที่แหบร่าของชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว เจ็บทั้งกาย ทั้งยังต้องมาเจ็บทั้งใจ ดวงตาสีแดงฉานเปลี่ยนเป็นสีครามท้องฟ้าอ่อนแสง ชายหนุ่มทรุดตัวลงก้มหน้าเผชิญกับความมืดเพียงลำพังอีกครา

----------------------------------------------

ช่วยเม้นต์ทีนะค้า จะได้เอาไปปรับปรุงแก้ไข >_<,, ขอบคุณค่า

-----------------------------------------------

God Bless You All!