Wind of Happiness

Sorrow Blue Sadness น่าแปลก ทั้งๆที่ความคือ ความเศร้าแต่ทำไม ดันแตกต่างกัน คุณๆเคยสงสัยมั้ย?

มีดอกทานตะวันดอกนึง ที่รักดอกทิวลิปมากๆ ดอกไม้ทั้งสองมาจากที่ๆแตกต่างกัน แต่ก็ดันรักกันได้ ดอกทานตะวัน จะคอยปลุกดอกทิวลิปทุกเช้าเพื่อมองดวงอาทิตย์ที่โผล่พ้นขอบฟ้าทุกๆเช้า ในใจดอกทิวลิปค่อยๆซึมซับความรักที่ดอกทานตะวันมีให้อย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งวันนึงที่ฝนไม่ตกตลอดทั้งอาทิตย์ ทิวลิปอ่อนแรง ดอกทานตะวันไร้เรี่ยวแรง แล้วทั้งคู่จะทำยังไง ถ้าขาดน้ำ ถ้าดินแข็ง ถ้าขาดปุ๋ย ตวามรักนี้จะยังอยู่มั้ย ถ้าเจออุปสรรค์

หลังจากกลับมาจากมหาวิทยาลัย ซักพัก พออ่านหนังสือจบ มันเกิดความเศร้า ไม่ใช่เพราะอินหรอก แต่เพราะ การทำให้คนที่เรารักต้องผิดหวังนี่ มันน่าเศร้านะ เหมือนโดนแทงใจดำ หนังสือเรื่องนี้เป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงที่มีความรัก แต่มักนำพาเรื่องเลวร้ายให้คนที่เธอรักอย่างสม่ำเสมอ รอมันออกเล่มต่อไป หุหุ พอมองย้อนมาที่ตัวเอง เราเองก็เคยทำร้ายคนที่เรารักสินะ ไม่รู้สิ ทุกๆวันภาพเก่าๆยังคงวนเวียน ความผิด ความเศร้า ความรัก และประสบการณ์ทุกอย่าง มันคอยทิ่มแทงเรา ถ้าเราไม่ทำอะไรปล่อยตัวเองว่าง มันก็จะผุดขึ้นมา และทิ่มแทงอย่างไม่มีการปรานีเลย

ตอนนี้มีแต่ความรู้สึกหนาวเย็น คนๆนึงที่เราไม่อยากเอ่ยถึง เคยพูดกับเราว่า

"เธอเคยถือน้ำแข็งมั้ย?" เขาถาม

"อืม เคย ทำไมเหรอ?" ฉันตอบอย่างงงๆ

"แล้วรู้สึกยังไงเวลาถือ?" เขายังคงถามฉันต่อ

"ก็แค่เย็นมือไง" ฉันก็ตอบแบบไม่คิดอะไรมากมาย

"แล้วพอถือนานๆล่ะ?" เขายังยิงคำถามไม่หยุด

"ก็...แสบมือ" ฉันจินตนาการเวลาถือน้ำแข็ง

"นั่นคือความรักของเธอแหล่ะ เธอเป็นแบบนั้น เธอรู้ตัวมั่งมั้ย?"

ใช่ เรารู้ตัวดี ว่าเราเย็นชา เรารูตัวดีว่าเรามีกำแพง แต่...จะทำยังไง ในเมื่อเราไม่กล้านี่ ไม่กล้าที่จะเปิดใจเพื่อใคร นอกจาก ดอกทานตะวัน ที่ยังคงมีอยู่ในมือ แต่ก็นะ ดอกทานตะวันเองก็ต้องใช้เวลานานมากๆกว่าจะทำได้ถึงจุดนี้...(ทนไดเงวะ กะคนที่เอาแต่ใจอย่างเรา คนที่ไม่พูด คนที่เก็บตัวขนาดนี้)

เราเองไม่ใช่คนดีเด่อะไร ทุกครั้งที่เรานอนบนเตียง เราจะรู้สึกอยากจะจมดิ่งลงไป จินตนาการภาพตัวเราเองจมลงไปในทะเล ค่อยๆดำดิ่ง จากแสงสว่างสู่ความมืด

เราชอบจินตนาการว่าเห็นตัวเองที่ใบหน้าขาวซีดไร้เลือด กำลังดิ่งจากเหวลงสู่มหาสมุทรที่กว้างใหญ่ ดำดิ่งสู่ความตายช้าๆ ทำไมนะ ทั้งๆที่ดูเหมือนมีความสุข มีคนรักที่ดี มีเพื่อนเก่าๆและเพื่อนใหม่ๆที่น่ารัก ครอบครัวที่อบอุ่น แต่....มันก็ยังอยากร้องไห้ เต็มไปด้วยความเศร้า ความทุกข์ ทำไม ช่องว่างในใจเราถึงเกิดขึ้นได้ ทำไม เราไม่เข้าใจเลย ทั้งๆที่เราเป็นคนร่าเริง แต่พอกลับบ้านก็เหมือนกับเป็นคนละคน น่าเศร้านะ น่าเศร้าจริงๆ

พอดีกว่า ขอบคุณค่ะที่อ่าน

ขอพระเจ้าอวรพระพรแก่คุณๆนะคะ

Blue BlueMy worlds areBlue...

------------------------------------------------

Been a long road to follow
Been there and gone tomorrow
Without saying goodbye to yesterday
Are the memories i hold still valid?
Or have the tears deluded them?

Maybe this time tomorrow
The rain will cease to follow
And the mist will fade into one more today
Something somewhere out there keeps calling

AmI going home?
WillI hear someone singing solace to the silent moon?
Zero gravity whats it like?

Am i alone?

Is somebody there beyond these heavy aching feet
Still the road keeps on telling me to go on
Something is pulling me
I feel the gravity of it all...

-------------------------------------------------------------------------

ดอกทิวลิปที่กำลังเหี่ยวแห้งและเฉา 'ดอกนี้' จะพยายามมีชีวิต่อไป จะพยายามลุกขึ้นตั้งต้น แต่ไม่รู้ว่าจะนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าจะทำได้มั้ย แต่ก็ขอบคุณดอกทานตะวันนะ ที่ช่วย ทิวลิปด๊านเป็นน้ำแข็ง หวังว่าซักวันมันคงละลายได้นะ ถ้าไม่ได้ก็ขอโทษน้า

เพื่อนๆเราด้วยนะ โดยเฉพาะ โชตี้ ^ ^ เธอน่ารักมากๆเลย เวลาอยู่กะเธอชั้นไม่ต้องพูดอะไร แค่ฟังเธอชั้นก็สนุกแล้ว