Wind of Happiness

"Jesus looked straight at them and answered 'This is impossible for man, but not for God; everything is possible for God"

"Good thing happen when you believe in God who always believe in you!"

เริ่มต้นยามเช้าที่แวนอบอุ่น หากแต่ว่า เสียงของเราได้แหบห้าวและหายไปจนพูดไม่ได้ในที่สุด พยายามเปล่งเสียงแต่มันก็ช่างทำได้ยากเหลือเกิน มองใบหน้าของตัวเองแดวๆระรื่อผิดปกติ คล้ายๆจะมีไข้แต่ก็ไม่มี เสียงเพลงโดราเอมอนปลุกยามเช้า ตามมาด้วยเสียงหวานที่เต็มไปด้วยอารมณ์ขัน เธอมีวิธีการปลุกที่ช่างชวนให้นอนต่อเสียจริง ไม่ใช่อะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ว่า เธอไม่ได้พยายามปลุก แต่พยายามให้นอนต่อนั่นเองเราไม่ยอมลุกจากที่นอนง่ายๆหรอก เพราะว่า เราชอบที่นอนยามเช้ามากๆ อากาศเย็นสบาย และการที่ได้คู้ตัวอยู่ใต้ผ้าห่มที่แสนอบอุ่น มันช่างสุขีอะไรเช่นนี้ ถ้าไม่นับการกินที่ Enjoy eatting ละก็นะ มันคงนำอันดับ 1 แน่ๆเลย

เราเดินออกจากบ้านไปกรมไปรษณีย์เพื่อไปเอาพัสดุที่เสียงหวานของเราได้ส่งมาให้ นึกถึงหน้าแก้มยุ้ยแล้วก็ขำ เพราะเธอเป็นคนที่ช่างคิดมากเสียนี่กระไร เธอกังวลอย่างโง้นอย่างงี้ว่า เราจะถูกใจของที่เธอส่งมาให้รึเปล่า แค่ส่งมาให้ก็ดีใจแล้วล่ะค่ะ ของขวัญจริงๆ แค่คำอวยพร และ การกอด หรือ ส่งยิ้มให้กัน มันก็ดีถมถืดไปแล้ว เราเดินไปเอากล่อใบใหญ่ขนาดเกือบเท่ากล่องรองเท้าใหญ่ๆซักกล่องได้เลยละมั้ง เปิดออกดู มีพระคำของ 1 โครินท์ 13:4-8 อยู่ เกี่ยวกับความรัก และ เทปเพลงคริสเตียน รวมไปถึงสมุดจดและการ์ด ที่ชอบมากที่สุดคือสมุดจด มันเป็นขนาดที่พอเหมาะที่จะพกพา

หลังจากออกมาจากกรมไปรษณีย์ เราออกเดินทางโดยการขึ้นรถเมล์ไปยังหมอชิต เพื่อจะไปโรงพยาบาล นั่งไปนั่งมา มัวแต่นั่งทานขนมเพลิน นั่งเลยป้ายไปซะนี่ กรี๊ด! เกิดมาในชีวิตไม่เคยนั่งเลยป้ายหมอชิตเลยนา เป็นไปได้ยังไง T[]T"

ต่อด้วยขึ้นรถไฟฟ้าไปเพลินจิต กฎของรถไฟฟ้าก็คือ ห้ามเอาของกินขึ้นรถไฟฟ้า แต่ว่ากฎมีไว้เพื่อ"แหกกฎ" เราเลยนั่งกินลูกอมอย่างมีความสุขต่อ (ที่กินเพราะมันคอยจะไอตลอดเวลา เกรงใจคนในรถ เลยต้องกินอ่ะนะ) ขณะที่เรากำลังก้มลงควานหาลูกอมในกระเป๋าซึ่ง ทำไมตอนนั้นมันหาได้ยากเหลือเกินนิ เสียงหวานๆของรถไฟฟ้าก็เอ่ยขึ้น เพลินจิต =[]=" ประตูกำลังจะปิด อ่ะเฮ้ย ยังไม่ได้ออกเลย ต้องนั่งรถย้อนกลับมาจากนานาอีก Y_Y" วันนี้มันวันอะไรเนี่ย นั่งรถเมล์ก็เลยป้าย นั่งรถไฟฟ้าก็เลยสถานี

หลังจากเดินต่อไปที่โรงพยาบาล ก็ขึ้นไปนั่งกินแม็ค บ่าย 3 ไปเดินซื้อรองเท้าที่เซ็นทรัลกับแม่ ปรากฎว่า เดินทั้งห้าง มีรองเท้าอยู่คู่เดียวที่ใส่ได้ (ราคาตั้ง 4,000 บาท ใครจะซื้อฟระ) ใส่ก็ไม่สบาย เซ็งสุดๆ เลยเดินกันไปที่ชิดลม ไปหาซื้อรองเท้า st.Jame ก็ยังไม่ได้ รู้ไว้เลยว่า รองเท้าเมืองไทยไม่มีมากกว่าเบอร์ 40 กรี๊ดดดดดดดด ชั้นเท้าใหญ่ที่สุดในประเทศเหรอเนี่ย -[]- เดินไปอีกร้าน ชื่อร้าน New Ballet เป็นร้านขายรองเท้าลีลาศ เราก็หาเดินไปเรื่อย เจอรองเท้าที่ขายลดราคา 450 บาท เบอร์ 8 เออ ใส่ได้ด้วยแฮะ อารายเนี่ย =[]=" นึกว่าจะไม่มีรองเท้าให้ใส่ได้แล้ว ไม่งั้นคงเดินรองเท้าแตะไปมหา'ลัยแน่ๆเลย ก็เลยเป็นอันเรียบร้อย

ไปเรียนเต้นต่อที่กรมฯก็ฝึกเต้น waltz ปวดขามากๆเป็นจังหวะที่ต้องกรีดกรายเหมือนหงส์สุดๆเลย แต่ท่า throw away <= ชื่อท่าน่ากลัวมากๆโยนทิ้งเลยอ่ะ แต่ท่ากลับสวยมากๆเลย จากที่ฝึกดัดตัวอยู่นาน ก็ได้เวลากลับบ้าน กลับไปนอนสลบแล้ว แล้วก็โดนพ่อปลุกขึ้นมา กิน"ฟ้าทลายโจร" ขมปี๋เลย >[]<||| ไม่เอาๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ แต่พ่อก็ให้กิน ก็พยายามกินโดยไม่ต้องผ่านลิ้น แต่มัน แต่มัน แต่มัน!!! ส่งกลิ่นความขมผ่านจากคอขึ้นมา อี๋~ เกลี๊ยด เกลียด~ เลยตื่นประมาณครึ่งชั่วโมง แล้วก็นอนอย่างสบาย เพราะไม่ไอตัวเด้งขึ้นมาแย้ว

วันแรกของเดือนก็จบไปด้วยประการละฉะนี้แล

--------------------------------------------------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกๆคนที่อ่านเรื่องบ๊องๆนะคะ แล้วก็ขอพระเจ้าอวยพรทุกๆคนค่ะ ให้พวกคุณมีความสุขมากๆนะคะ

ขอในพระนามขององค์พระเยซูคริสต์เจ้า เอเมน