Wind of Happiness

ในชีวิตของเราตอนนี้ ทุกเช้าเรามักจะตื่นขึ้นมา แล้วก็มองไปรอบๆ โอ้ ทำไมมันสวยขึ้นเนอะ ดูโลกนี้มีชีวิตชีวา เราชอบท้องฟ้ายามเช้ามากๆ เพราะว่า มันเป็นท้องฟ้าที่มีสีแดงนิดๆ อมฟ้าหน่อยๆ บางครั้งก็เป็นสีม่วง <= สี Yaoi เลยชอบ กร๊าก ไม่หรอก จริงๆเราชอบมองท้องฟ้า สีที่เราชอบก็สีฟ้า(เวลาหิว) น่าน เราจะได้ค่าโฆษณามั้ยเนี่ย ตอนนี้เราก็กำลังพยายามเร่งสปีต เกี่ยวกับเรื่องเตรียมสอบแอดมิชชั่น เราเพิ่งไปสมัครของ มธ. เห็นบอกว่า รับ ๓๕ คนเอง อ๊ากกกก แล้วเราจะเข้าได้มั้ยเนี่ย สมัครสอบไปตั้งหลายพันคน แล้วมารับแค่ ๓๕ คนอ่ะน้า ฮือๆๆๆ รอดไม่รอด ก็พยายามต่อไป คริๆ

ช่วงนี้เราเครียดนิดหน่อยเรื่องของการสอบ และเรื่องที่เรากำลังจะจบจากโรงเรียนมัธยมปลาย เรายอมรับว่า ใจนึงเราไม่อยากให้เพื่อนๆที่เรารักต้องแยกจากกัน พวกมันเป็นเพื่อนที่เรารักมาก อยากจะบอกว่า กระทั่งเพื่อนตอนม.ต้นของเรา มันยังทาบกันไม่ได้เลย เพื่อนพวกนนี้ ต่างกันมาก ทั้งๆที่มาจากโรงเรียนเดียวกัน แล้วก็รุ่นเดียวกัน เมื่อก่อนเราเคยมีเพื่อนประมาณ ๔ คน ตอนเราอยู่ ม.ต้น เพื่อน ๔ คนไม่ได้พาเราเรียนเลย และพอเราขึ้นม.ปลาย เรามีเพื่อนทั้งหมด ๔ คน หญิง ๑ ชาย ๓ (ไอ้เพื่อนบ้าทั้ง ๔) มันพาเราเรียนนะ แต่ มันก็เหอะๆ มีโยนงานมาให้เราบ้าง บางครั้งนะ แต่เราก็ยังรักพวกมันมาก อยากให้ได้อยู่มหาลัยเดียวกันอีก แต่ ไม่มีทางเป็นไปได้หรอก เพราะว่า ต่างคนต่างมีตัวเลือกที่เป็นของตัวเอง ใช่ ข้อนั้นเราเข้าใจดีเลยล่ะ เราเองก็มีความต้องการของเราเอง ตอนนี้เราสมัคร IR ซึ่งเพื่อนๆเราไม่ได้สมัครด้วย ถ้าเราติด เราก็ต้องแยกจากเพื่อนอยู่ดี ยอมรับว่า เสียใจลึกๆ แต่ทุกคนก็ต้องเดินหน้าต่อไป

ไม่รู้ว่าจะเรียกว่าอะไรดี พรหมลิขิต ความบังเอิญ ฟ้าประทาน หรืออะไรก็ตาม เราก็ดีใจที่ได้คนพวกนั้นมาเป็นเพื่อนเรา เรามันเป็นคนจำพวกค่อนข้างบ้าๆบอๆ แต่ก็เงียบๆบางครั้ง (แต่ถ้าสนิทด้วยจะพูดมากเป็นต่อยหอยเชียวล่ะ) เราเสียดายนะ ที่เราไม่ได้รู้จักพวกเขาก่อนหน้านี้ ถ้าเราได้รู้จักเพื่อนๆพวกนี้ก่อนหน้านี้ ก็ดีน่ะสิ

เราแอบหวังลึกๆว่า ซักวันเมื่อพวกเราเรียนจบ เราจะได้พบกันอีก จะได้พูดคุยกัน อยู่ด้วยกันแบบนี้อีกซักครั้ง ซึ่ง เราคิดว่าความหวังอย่างนี้มันริบหรี่มากมาย นะ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เรากำลังจินตนาการอยู่ว่า ในงานวันปัจฉิมนิเทศ เราจะร้องไห้มั้ย เราจะโผเข้าไปกอดเพื่อนพวกนี้รึเปล่า (เราว่า เราโผแน่ๆ ถึงมันจะไม่ให้กอด เราก็จะกอด)

เมื่อวันสอบวันแรก มีเพื่อนคนหนึ่ง นั่งคุยกับเรา เขาพูดสุภาพมาก และคำพูดเขาทำให้เราคิดอะไรบางอย่าง เขาพูดว่า "จบไปแล้ว ถ้าเจอกันยังจะทักกันอยู่มั้ย" เราก็เลยตอบแบบทันทีเลยว่า "แน่นอน เราต้องทักและพูดคุยกันอยู่แล้วสิ ราเพื่อนกันนี่นา ทำไมล่ะ ถ้าหากจบไปจากที่นี่แล้ว จะพูดคุยกันไม่ได้เลยเหรอ จริงมั้ย?" แต่ในใจเราก็กลัวถึงกลุ่มเพื่อนเรานะ ว่ามันจะยังทักเราอยู่มั้ย อืม เราว่า 5 ปีข้างหน้า ทุกๆคนคงจะเปลี่ยนไปมาก อืม นั่นสิ เราเองจะเปลี่ยนไปในแบบไหนนะ เราเองก็ยังสงสัยเลย

.................................................................................................................

พรุ่งนี้สอบ เคมี อังกฤษ ภาษาไทยหลัก อ๊ากกกก ปวดหัว เกลียด เคมี ทำไมเนี่ย เราหนีมาเรียนศิลป์ภาษาแล้วนา ทำไมกานนนนนนน จาบ้าตาย อืม พยายามต่อไป สู้ๆ ทาเคชิ กร๊ากกกกก

.................................................................................................................

ขอบคุณที่อ่านน้า ขอพระเจ้าอวยพรท่าน อาเมน (วันอาทิตย์นี้จะไปดูพิธี บัติสมา) (พิธีรับเข้าเป็นคริสต์น่ะ อ๊างงง เรายังรับไม่ได้ เพราะเรียนยังไม่พอ ฮืออๆๆๆ)