Wind of Happiness

เมื่อวานก่อน ต้องเดินทางไปทำงานหลังจากที่สอบ ประมาณ วันอังคารที่ 15 มีนาคม ที่ผ่านมา ผมไปนั่งสอบที่เรียนพิเศษเพื่อวัดระดับ AUA ข้อสอบตลกๆดี ทำไปเรื่อยๆ พอถึง 5 นาทีสุดท้าย เหลืออยู่ประมาณ 6-7 ข้อ ผมรีบปั่นมากๆ อ่านไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ เรื่องสุดท้ายเกี่ยวกับอะไรผมไม่รู้หรอก ผมอ่านไม่รู้เรื่อง รู้แต่อะไรเกี่ยวกับพื้นที่ซักอย่าง ช่างเต๊อะๆ แต่ผมก็กามั่วจนเสร็จ จากนั้นผมเดินออกจากห้องสอบสังเกตุว่า ไม่ว่ามองไปทางไหน ,oO ทำไมมันมีแต่เด็กโรงเรียนกู ไม่ก็กูรู้จักวะ

ออกมาจากห้องสอบเดินไปซื้อของที่เซเว่น ไปเบิกเงินออกมาจ่ายค่าเรียนไว้ก่อน (แต่ยังไม่ได้เรียนแน่นอน ถ้าเทอมนี้เรียนไม่ตรงกัน ก็ไม่เปิด lv ผม) ผมเดินไปที่เดลี่ควีน ซื้อไอติม คาปูชิโน่ แล้วไปขึ้นสองแถว ต่อรถเมล์ ผมยืนอยู่ข้างประตูทางขึ้นด้านหน้าซักพักพอถึงโลตัส ที่นั่งข้างหน้าตรงที่ผมยืนมันว่าง แต่มีผู้หญิงเดินมานั่งตัดหน้าผม T T อดเลย ก็เลยจำทนยืนต่อไป ซักพักพอผู้หญิงคนนั้นลง มีตาลุงแก่ๆมานั่งแย่งอีก T0T ก็เลยยืน ,oO ช่างเถอะ ใกล้ถึงละ เดี๋ยวยืนอีกนิด คงไม่เป็นไร

ผมยืนจนกระทั่งมีผู้ชายคนนึงเรียกให้นั่ง ผมเดินไปนั่ง มองทางไปเรื่อยๆ ผมเหม่อ พอมองอีกที O_Ollll เฮ้ยเลยป้าย ตายห่าแย้ว ผมรีบวิ่งไปยืนตรงข้างประตู มันกลับเลี้ยวรถไปทางหมอชิต ซึ่งไกลโคตรๆ จากทางที่ผมจะไป (ผมจะไปตึกช้างอ่ะ) ผมเห็นผู้หญิงสองคนเดินลงมาพร้อมผม บอกจะไปป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม ผมเลยเดินตามสองสาวนั่น ต๊อกๆๆๆ ไปเรื่อย ไปจนถึงป้ายรถเมล์ มีรถสาย 52 ผ่าน (ตอนมาผมก็ขึ้นสาย 52) คิดอยู่ว่าใช่คันเดียวกะที่ผมขึ้นไปรึเปล่า ดูแล้วว่าไม่ใช่กำลังจะวิ่งไปขึ้น (เจือกไม่ทัน) ผมยืนรอรถซักพักมีรถสาย 28 มา ผมมองด้านหน้า มันเป็นเหมือนสีขาวเขียนจางๆ "ตึกช้าง" เฮ้ย เจอแย้ว ผมรีบวิ่งขึ้น ไปนั่งที่ท้ายสุด (รถโคตรว่างเลย) มองอยู่นานกระเป๋ารถเมล์ก็ไม่มาเก็บเงิน เลยหันไปถามคนข้างๆ

"พี่ๆ คันนี้ผ่านตึกช้างใชมั้ยครับ?"

"อ๋อใช่ ผ่าน นั่งไปเรื่อยๆแหล่ะ" ผมยกมือขึ้นไหว้ขอบคุฯแล้วนั่งต่อ ซักพักพอผ่านเซ็นทรัล

"น้องลงถูกใช่มั้ยล่ะ" ผมพยักหน้าตอบ เขายิ้มให้ผมแล้วเดินลงไปกับแฟน พอเกือบถึงตึกช้าง ผมเดินไปหากระเป๋ารถเมล์ ยื่นเงินให้เธอ เธอทำหน้างงๆ ก่อนจะยิ้มและขอบคุณผม ผมยิ้มให้เธอแล้วเดินลงจากรถ ผมเดินไปจนเกือนสุดทาง ไม่เจอทางที่จะข้ามถนนได้เลย เลยเดินกลับ ย้อนไปทางเดินลิบโน่น เจอสะพานลอย แล้วข้ามเดินไปตึกช้าง ผมเดินขึ้นงานไป เหนื่อยมากกกกกกกกก นั่งพักอยู่หลังเวทีแล้วค่อยทำงานต่อหลัง 3 ทุ่ม 3 ทุ่มครึ่ง งานแต่งงานเลิกแล้ว ผมเริ่มเก็บเครื่องดนตรี เราเก็บกันตั้งแต่ 3 ทุ่มครึ่งจนถึง 4 ทุ่มครึ่ง กว่าจะได้กลับบ้าน อ่า เหนื่อยเจรง ผมรีบกลับมาแปล subtitle ให้พี่ถีบ กลัวจะไม่ทันมากๆ และส่งไป ,oO อ๊า ในที่สุดก็โล่ง >_<,,

นั่นล่ะครับ วันนึงของผม จามาเล่าอีกทีหลังนะ ประสบการณ์เอ๋อๆ เหว๋อๆ ผมเยอะ

ความแตกต่างระหว่างผมกับเธอ

เธอเป็นเหมือนนางฟ้าของเขา เป็นเหมือนดวงใจ เป็นเหมือนทุกสิ่งทุกอย่างของเขา เป็นเจ้าชีวิต เป็นผู้คอยดูแลอบรมสั่งสอน เขาแคร์เธอ เขารักเธอ....

ผม เป็นเหมือนดั่งเงาของเธอ ผมที่มีความรักแทบล้นออกมา ผมที่มีความห่วงใย ที่คอยใส่ใจ คอยแคร์ คิดถึงเสมอ อยากให้เขาหันมารับรู้สักนิดว่า ใจจริง ผมก็ต้องการให้เขาทำกับผมเหมือนเธอ ที่เขาคอยแคร์เธอ ไม่ใช่ว่าเขาไม่แคร์ผม เขาก็แคร์ แต่มันต่างกัน มันไม่เหมือนกัน เหมือนผมเป็นดั่งเงา ไม่มีทางเป็นเธอ ผมแทรกไม่ได้ ผมได้แต่มอง มองเขาคิดถึงเธอ มองเขาเรียกร้องหาเธอ ทั้งๆที่ผมอยู่กับเขา แต่เหมือน...เขาไม่มองผมเลย....

ความรู้สึกที่แตกต่างกัน ผมอาจจะคิดไปเองบางที แต่ผมก็รู้สึก รู้สึกว่าเธอคือที่ 1 ของเขาเสมอ และผม ไม่มีวันแทรก หรือเป็นอย่างเธอได้ในใจเขา ถึงผมจะอยากเป็น ถึงผมจะทำยังไง จะรักมากเท่าไหร่ ผมแทนเธอไม่ได้.....เพราะผม....ไม่ใช่เธอ ผมเป็นเธอไม่ได้ ผมเป็นได้แค่นี้ ขอโทษที่ทำไม่ได้เหมือนเธอ ผมอยากเหมือนเธอ แต่ ผมก็เป็นเธอไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจ คือ ผมรักเขามาก และมากกว่าเธอที่เขารัก ผมเจ็บ เวลาเห็นเขาเจ็บ ผมทรมานเวลาเขาเป็นอะไรไป ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากเจ็บเองมากกว่า ผมอยากช่วยเขาได้มากกว่า แต่เขา ไม่ยื่นมือมาหาผม เขา ยื่นมือไปหาเธอ.....

เม้นต์เยอะๆเลยน้า ชอบอ่านเม้นต์จัง >_<,,