Wind of Happiness

คราวนี้เป็นการตอบแทน ทั้งผู้อ่านและที่รัก ที่ทนผมบ่นมานานนนนนนนน

วันแรก

เราเจอกันที่แม็คโดนัล สยามฯ เขาเดินมาในชุดสีดำ ผมกำลังจะโทรหาเขาพอดี เขารับโทรศัพท์ขึ้นมา เห็นแล้วล่ะว่าใคร เดินลงไป หวัดดีกัน เขาน่ารักมาก มากจนผมอดที่จะอยากกอดไม่ได้ แต่พอผมกอดเขา เขากลับร้องดังลั่น ผมตกใจรีบปล่อยสิ เราเดินไปจนถึงหน้าล็อบบี้ ถามกันเองว่าเดินมาทำไม ก็กลายเป็นว่าเราไม่รู้จะเดินไปไหน แต่เพราะเมื่อเช้าผมไม่ได้ทานอะไร ผมเลยหิวขึ้นมาตะหงิดๆ ผมบอกเขาว่าผมหิวแล้ว เค้าเลยพาเดินหาร้านนั่งทาน แต่เพราะคนเยอะมาก ผมเลยเลือกร้านไม่ถูก ทั้งๆที่เขาก็ตามใจผมเอาๆ เราเดินวนไปวนมาหลายรอบมากๆ เขาก็พูดขึ้นว่า

"ร้านต่อไปเข้าเลยนะ" ผมมองหน้าเขาแล้วก็ยิ้มพยักหน้า แต่ว่าร้านต่อไปมันเป็นสถาบันรถความอ้วน ให้ผมเข้าไปกินอะไรอ่ะ - -" เราก็หัวเราะกันแล้วเดินไปที่ร้านพิซซ่า นั่งทาน เขาดูเป็นคนขี้อายมากๆเลย ไม่ยอมทานซักที เหตุผลเพราะว่าเขินผม ผมก็เขินสิ แต่ไม่อึดอัด ทั้งๆที่ปกติ ถ้าหากไปกับใคร ผมจะอึดอัดมากตอนทานข้าวกับพวกเขา แต่กับคนนี้ รู้สึกสบายใจ ผมคะยั้นคะยอให้เขากิน สนุกมากกับการแกล้งเขา ผมมองเขาอยู่นาน ทุกครั้งที่เขาสบตาผม เขาจะหลบตา ,oO แล้วบอกว่าไม่อาย โด่/ ผมยื่นผ้าคอสติสที่ผมปักให้เขาเป็นรูปแมวสีส้มๆกับลูกแมวสีน้ำตาลให้เขา ดูเขาดีใจมากเลย ผมปลื้มสุดๆ ดีใจมากๆที่ทำให้เขายิ้มออกมา ดุเขาน่ารักอย่างบอกไม่ถูก

เราทานกันเสร็จแล้วเดินเล่นไปเรื่อยๆ เราเดินไปที่โรงหนัง ซื้อตั๋วดูรอบบ่าย 2 แต่ตอนนั้นประมาณบ่ายโมงครึ่งเอง เรานั่งรอดูหนังผมกอดแขนเขาไว้ ซบที่ไหล่เพราะว่าปวดหัวพอสมควร อยู่ๆมันก็เจ็บที่ท้ายทอยมันแปล็บขึ้นมา เขาบอกให้ผมนอนพักกับเขารอรอบหนังก็ได้ ผมนอนไม่หลับหรอก แต่รู้ว่า ตัวเขาอุ่นมากๆเลย มันสบายจริงๆ พอบ่ายโมงครึ่ง เราเดินลงไปซื้อชาเขียว เขาดื่มน่ารักดี เขาเหมือนฟองน้ำเหมือนกันแฮะ ดื่มน้ำเก่งดี ไม่กล้ามองเขาตรงๆ กลัวเขาเขินเราอีก แต่มันก็อดไม่ได้ เราเดินกันขึ้นมาหาโรงหนังไม่เจอไม่รู้อยู่ตรงไหนของมัน เราเดินถามกันไปทั่ว จนมียามคนที่สองชี้ไปที่โรง เราเดินกันเข้าไป ขณะที่กำลังนั่งดูพรีวิวหนัง ผมซบไหล่เขา ตัวเขาอุ่น มือที่เย็นของผมถูกจับโดยมืออุ่นๆของเขา นั่งดูเรื่อง The princess diary 2 เขาตามใจผมอีกน่ะแหล่ะ เรานั่งดูกันซักพัก ผมเริ่มหายใจไม่ออก ผมถอนหายใจบ่อยมาก เขาเลยามผมว่า เบื่อเหรอ ผมไม่ได้เบื่อหรอก ผมแค่อึดอัดที่หน้าอก มันหนาวจนไม่ไหว เขาก็เอามือมาลูบที่แก้มเบาๆ รู้สึกดีขึ้นมากเลย เมือเขาสากนิดๆ แล้วก็มีหนังถลอกด้วย ก็เจ้าตัวดันชอบดึงเล็บเล่น ดูสิ เป็นรอยเต็มไปหมด น่าเป็นห่วงจริงๆ เขาถามผมว่าไหวมั้ย ผมบอกว่าไหวเรานั่งดูหนังกันจนจบ

เราเดินกันไปที่รถไฟฟ้า เราซื้อตั๋ว ผมเดินเข้าไปก่อน เขาก็น่ารักดี สอดบัตรแล้วก็เดินตามเข้ามา ผมมองเขาน่ารักแบบเหว๋อๆดี เราขึ้นรถไฟฟ้า แล้วผมก็ยืนพิงที่กระจก เขายืนตรงหน้าผม เอาแขนจับราวสองข้างไว้ เหมือนผมได้อยู่ในอ้อมกอดของเรา ผมเท้าแขนที่แขนข้างขวาของเขา ไม่รู้ว่าอะไรอยู่ดีๆเขาก็ขอโทษ ผมเลยบอกว่าไม่เป็นไร ผมมัวแต่มองที่สร้อยข้อมือเขา ผมแหย่เล่นว่าขอนะ เขากลับบอกว่าได้ ไม่เอาอ่ะ ของๆเขา เอามาทำไม เขาใส่แล้วดูดิออก มาใส่ที่ผม มันคงแปลกพิลึก ผมไม่ค่อยชอบใส่เครื่องประดับเท่าไหร่ ต่างกับเขาที่ชอบใส่เครื่องประดับชายมากๆ เป็นคนที่ดูแล้วเท่ห์ดี เราลงที่สถานีหมอชิต แล้วต่อรถไปที่เซ็นทรัล เราเดินเข้าไปในร้านเพื่อเลือกซื้อแหวน ถึงมันไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรมากมาย แต่ว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจมากเลยนะ ผมขอแหวนเขามาเพื่อสวมให้ เขาเขินผมอีกแล้ว น่ารักมากๆเลย เขาขอแหวนของผม ผมส่งให้เขา แล้วก็ทำหน้ายิ้มๆแกล้ง เขาบอก มือล่ะ ผมก็ส่งยิ้มให้ เขาต้องกระดิกนิ้วเรียก ผมเลยส่งมือให้ เขาก้มลงจูบที่มือ (เร็วมาก) แล้วสวมแหวนให้ผม (เขินมากๆเลย) เราเดินทางกลับบ้านกัน ไปถึงที่ปากซอย เรานั่งรถมอเตอร์ไซด์เข้าไป ที่บ้านของผม เขาขึ้นไปที่ห้องนอนแล้วเดินมาที่ห้องพ่อ(ที่คอมอยู่) เราเดินเข้าไปในห้องนอน แล้วนอนเล่นคุยกันซักพัก เขาก็ต้องกลับเนื่องจากพ่อเขากำหนดเวลากลับเอาไว้ ผมขับมอเตอร์ไซด์ไปส่งเขาที่ปากซอย นั่งทานโดนัทอยู่แป็บนึง ก่อนที่จะส่งเขาขึ้นรถตู้กลับที่พักไป

นั่นคือเรื่องของวันแรก แล้วผมจะมาต่อวันที่ 2 และที่ 3 ให้นะครับ

(จดหมายรัก : ซานรักพี่เซนนะ)